แพ้ยา คำนี้สั้นแต่กินความกว้างแปลตรงตัวก็คือยามันแรงจนคนใช้ต้องแพ้หรือยาชนะ
คนนั่นเอง แต่ตามหลักแพทย์และเภสัชจะมีความหมายแคบกว่านี้ โดยจะหมายถึง
การที่ร่างกายเกิดพิษจากยาจนต้องห้ามใช้ยานั้นต่อไป ซึ่งอาการแพ้ยาอาจเป็นเพราะ
ฤทธิ์ยาแรงไปสำหรับคน ๆ นั้นหรือแม้กับคนอื่น ๆ หรืออาจเป็นเรื่องเฉพาะบุคคลคือ
คนอื่นๆ ใช้ยานี้แล้วๆ ไม่แพ้ กรณีหลังเป็นการแพ้ยาจริงๆ คือเป็นเรื่องของปฏิกิริยา
ภูมิแพ้
เนื่องจากผู้ป่วยไม่มีผู้ป่วยไม่มีความรู้ทางแพทย์ หรือเภสัชจะให้เข้าใจเหมือนพวกที่
ร่ำเรียนมาโดยตรงไม่ได หากใช้ยาอะไรแล้วรู้สึกไม่ดก็จะเกิดความรู้สึกแพ้ยา ซึ่งบาง
ครั้งความรู้สึกไม่ดีที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเป็นคนกลัวยาอยู่แล้ว หรือเป็นเพราะฤทธิ์ข้าง
เคียงของยา ในกรณีเช่นนี้ในกรณีนี้ยังไม่ใช่การแพ้ยาหากยาที่ใช้เป็นสิ่งจำเป็นตามที่
แพทย์พิจารณาแล้ว สิ่งที่ควรทำคือปรึกษาแพทย์ หากแพทย์ยืนยันว่าไม่ใช่แพ้ยา ก็ให้
พิจารณาดูว่าความรู้สึกไม่ดีเมื่อเทียบกับผลดีที่จะได้จากยามันเป็นอย่างไร สมควรจะ
ใช้ยา ต่อไปหรือจะต้องเปลี่ยนยา เพราะถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ก็ไม่ควรเปลี่ยนยาบ่อย
เนื่องจากยาที่ได้รับอยู่เดิมมักจะเป็นยาที่แพทย์คิดว่าเหมาะสมที่สุด หากจะต้องเปลี่ยน
ยา แพทย์ก็จะต้องเลือกใช้ยาที่เหมาะสมน้อยกว่า
หลักโดยทั่วไปในการพิจารณาเลือกใช้ยาของแพทย์คือ แพทย์จะพิจารณาโดยรวมถึง
สรรพคุณของยา , พิษของยา , ราคายา สภาพผู้ป่วย และเหตุผลอื่นๆ แล้วจะเลือกใช้ยา
ที่เหมาะสมเป็นอันดับแรก
คำว่าเหมาะสมจะต้องขึ้นอยู่กับองค์ประกอบต่างๆที่กล่าวมา
จะไม่ใช้อย่างใดอย่างหนึ่ง ยาอย่างหนึ่งอาจมีสรรพคุณสูงกว่า แต่อาจติดปัญหาเรื่องพิษ
มากกว่า ราคาแพงกว่า หรือสภาพผู้ป่วยไม่เหมาะสมเท่ากับยาอีกขนานหนึ่งซึ่งอาจมี
สรรพคุณอ่อนกว่า
ถ้าเราไม่พิจารณาอาการที่เข้าใจว่าแพ้ยาให้ดีจะเกิดปัญหาคือเราจะไม่กล้าใช้ยานั้นอีก
เป็นเหตุให้ทางเลือกในการใช้ยาเราน้อยลง ยกตัวอย่างยาปฏิชีวนะที่ใช้ฆ่าเชื้อโรคท
ี่ เป็น สาเหตุของโรคติดเชื้อต่างๆ ที่เป็นนิยมใช้กันโดยทั่วไปสำหรับโรคติดเชื้อไม่ร้าย
แรงจะมีอยู่ไม่กี่ขนาน หากเราทนฤทธิ์ข้างเคียงไม่ได้เพราะคิดว่าแพ้ไปหมดแล้วจะให้
หมอใช้ยาอะไร
จากประสบการณ์เป็นแพทย์มานาน สามารถพูดว่า พบคนไข้ที่แพ้ยาหลายขนานอย่าง
แท้จริงน้อยมาก ส่วนมากจะแพ้เพียงหนึ่งหรือสองขนานเท่านั้น แต่ที่พบบ่อยมากๆคือ
อาการที่เกิดจากฤทธิ์ของยาโดยตรงหรือฤทธิ์ข้างเคียงของย า เปรียบได้ดังเช่น
คุณสมบัติเฉพาะตัวของเครื่องเทศที่ใช้ในเครื่องเทศที่ใช้ในครัวเรือนต่างๆ
จากหนังสือเรื่อง "หมอปากหมา เล่ม 2 "